كنوانسيون بازل
در سال 1989 معاهدهاي در زمينه كنترل حمل و نقل برونمرزي پسماندهاي زيانبار در شهر بازل سوئيس به امضاي 35 كشور شركتكننده رسيد كه كنوانسيون بازل نام گرفت. اين معاهده از ماه مي سال 1992 لازمالاجرا شد و تاكنون حدود 150 كشور به عضويت آن درآمدهاند.
در اين پيمان، كاهش انتقال ضايعات زيانبار به بيرون از مرزهاي كشور توليدكننده، به حداقل رساندن توليد اين ضايعات و ممانعت از حمل آنها به كشورهايي كه توان و امكان دفع اينگونه پسماندها را به شيوههاي سازگار با محيط زيست ندارند به عنوان اهداف اصلي در نظر گرفته شده است.
در واقع، انگيزهاي كه همانديشي كشورها و سپس شكل يافتن معاهده بازل را در پي داشت، عبارت بود از حمل پسماندهاي زيانبار از كشورهاي صنعتي به كشورهاي در حال توسعه.
در واقع پايههاي كنوانسيون بازل بر 2 محور مقررات حمل و نقلهاي برونمرزي مواد زائد خطرناك و مديريت صحيح زيستمحيطي پسماندهاي خطرناك و دفع آنها استوار است.
مقررات حمل و نقل برونمرزي پسماندهاي خطرناك در سالهاي پس از تدوين كنوانسيون تكامل يافتهاند و آنها را ميتوان به شيوه كنترل، اصلاح ممنوعيت و پروتكل تعهد و غرامت تقسيم كرد.
سازمان كنوانسيون بازل متشكل از يك شورا، يك دبيرخانه كه در شهر ژنو سوئيس مستقر است، دفتر كنوانسيون (به عنوان زيرمجموعه هر كشور) و شماري از گروههاي كوچكتر مانند گروه كاري اجراي كنوانسيون است.
جمهوري اسلامي ايران نيز در سال 1371 به اين پيمان پيوست و از فروردين سال 1372، معاهده بازل در ايران لازمالاجرا شد.
سازمان حفاظت محيط زيست ايران به عنوان دستگاه مسوول همكاري مناسبي با كنوانسيون بازل دارد و در جلسات كشورهاي عضو، نظرهاي كارشناسي نمايندگان سازمان معمولا مورد توجه و تاييد اعضا بوده است.
از فعاليتهاي شكلگرفته در ارتباط با كنوانسيون بازل، تشكيل كميته فرعي مواد زائد و شيميايي خطرناك است. هدف از تشكيل اين كميته، بررسي نقل و انتقالات مواد زائد براي حفظ سلامت شهروندان و محيط زيست از خطرنات ناشي از اين مواد است. اين كميته از نمايندگان وزارتخانههاي صنايع، جهاد كشاورزي، بازرگاني، امور خارجه، معادن و فلزات، بهداشت و درمان و آموزش پزشكي، نفت، مسكن و شهرسازي، دفاع و پشتيباني نيروهاي مسلح و سازمانهاي انرژي اتمي و محيط زيست تشكيل شده است.
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۰/۰۳/۰۳ ساعت ۱۱:۳۴ ق.ظ توسط پیمان طالبی پور
|